Annette Dieudonné (1896–1991)
Hier rust Annette Dieudonné.
Wie haar alleen op latere leeftijd heeft gekend, zag een geleerde vrouw. Docente, pianiste, organiste, musicologe. Een leven lang verbonden met Nadia Boulanger, met muziek, met onderwijs en met de vorming van generaties musici.
Maar vóór de professor was er een meisje van dertien dat achter een piano zat. Een meisje met nieuwsgierige ogen, een scherp gehoor en een liefde voor muziek die een leven lang zou duren.
Zij koos niet voor roem. Haar naam staat niet op de voorpagina's van de muziekgeschiedenis. Toch klinkt haar aanwezigheid door in het werk van velen die zij onderwees, begeleidde en inspireerde. Soms zijn het niet de mensen in het volle licht die een tijdperk dragen, maar degenen die achter de schermen de lamp brandend houden.
Wie haar hier zoekt, vindt daarom meer dan een graf. Men vindt een leven van toewijding. Een jonge vrouw die oud mocht worden. Een leerling die een meester werd. Een stille kracht achter een van de grootste muzikale netwerken van de twintigste eeuw.
En misschien, tussen de bomen van Père-Lachaise, ook nog iets van haar glimlach. Die van het meisje dat ooit aan alles moest beginnen.
&media=https://www.pere-lachaise.nl/media/com_mtree/images/listings/o/3412.png){kind=link}